Zeker anderhalf jaar heb ik aan zitten hikken tegen het op mezelf wonen. Ik vond het niks hier in het tot-studentenflat-omgetoverde-bejaardenhuis. Ik vond de herrie van de bouw vreselijk – ik heb dan ook echt de volle drie jaar in een bouwomgeving gezeten. Maar je went er ook aan. En sinds een jaar of anderhalf jaar voel ik me op m’n plek. Eindelijk heb ik een eigen plek. En het bevalt me prima, zo op mezelf. Ik ben zelfs niet eens meer elk weekend naar huis gegaan terwijl ik daarvoor ook doordeweeks naar huis ging.

Elke keer als ik weer thuis kom in het weekend dan bedenk ik me hoe ik mijn kamer waardeer. En de afgelopen weken is de gedachte erbij gekomen dat ik over een paar weken, dagen weer terug thuis moet gaan wonen en dat ik mijn kamertje kwijt raak. Niet een heel prettige gedachte. Thuis moet ik weer fulltime meedraaien in een gezin en met 4 anderen samenleven. Dat zal wel weer even wennen worden.

Nu heb ik nog één week te gaan hier. Nog 7 dagen en dan moet ik deze kamer leeg ruimen. Toch wel een beetje met pijn in m’n hart. En er zullen ook nog wel wat traantjes vallen ben ik bang.

Gisteren zat ik TV te kijken en zapte langs Miss & Mrs Perfect, een nieuwe schoonheidsverkiezing op RTL. Elke provincie is vertegenwoordigd door een mooie moeder met haar dochter. Zo dus ook Zeeland. 

Ze vertelden na 5 minuten al dat er een tweedeling was ontstaan in het huis tussen de rustigere mensen en de drukkere mensen. ‘Zeeland is dus iets rustiger,’ volgens Mrs Groningen. Direct volgde de jonge afgevaardigde van Flevoland met een dode poedel op haar hoofd: ‘Zeeland mag van mij vertrekken.’

Op de vraag wie er het ‘missen-maison’ al na de eerste dagen moest verlaten schreeuwde Miss Flevoland dan ook meteen: Zeeland! En zo geschiedde het ook; Zeeland moest er uit. Samen met Limburg, nog zo’n uithoek…

We kunnen dan ook extra trots zijn op onze Miss Zeeland 2003 en Miss Zeeland 2004, die allebei Miss Nederland zijn geworden.

Bij de vragenronde in het programma, had Nikki Plessen, de presentatrice, de vraag gesteld: wat is parfum in het Zeeuws? Mrs & Miss Zeeland wisten daarop het antwoord niet, maar Nikki zelf kon er ook niks van. Waarschijnlijk had ze het fonetisch op haar kaartje gezet, maar het kwam er een beetje mismaakt uit: ‘ruukwetter’ had het antwoord moeten zijn volgens de presentatrice. Maar Zeeuw zijnde (die zelf eigenlijk ook geen Zeeuws kan) weet ik wel beter, het moet natuurlijk ‘ruukwaeter’ zijn, met een lange è.

Het begint me in ieder geval langzamerhand op te vallen dat Zeeland het buitenbeentje is in Nederland. Of iets positiever bekeken: één van de buitenbeentjes. Er wordt vaak gedaan alsof er alleen maar boeren en vissers wonen hier.

Ook Dolf Jansen kan er wat van. Ook al kan ik me het niet meer precies herinneren, in Utrecht bij een competitie voor de meest veelbelovende student/starter, zei hij zoiets als: ‘Te laatkomers? Ach, die komen natuurlijk helemaal uit Zeeland. Dat is geen goede binnenkomer.’ Dat was het ergste nog niet, want hij maakte ook nog de opmerking die ongeveer neerkwam op: die maken toch al geen kans, want het is ook niet echt een goede binnenkomer om überhaupt uit Zeeland te komen. Maar misschien heb ik dat als Zeeuwse te negatief opgepikt?

Paul de Leeuw hoor ik ook opvallend vaak grappen maken over Zeeland. De andere kant van het verhaal, en ook meteen het fijne van Paul de Leeuw is dan dat hij dit ook doet over Groningen, Limburg, Brabant en Friesland – toevalligerwijs ook bijna allemaal ‘uithoeken’.

Ondertussen ben ik meer Zeeuwse geworden dan ooit tevoren. Ik ben meer van Zeeland gaan houden de afgelopen 3 jaar en hoef er ook niet meer zo nodig weg zoals ik dat vroeger wilde. Ik ben mijn eigen provincie meer gaan waarderen. Waarom? Zou een goede vraag zijn. Het antwoord moet ik iedereen en mezelf schuldig blijven. Misschien omdat ik ouder ben geworden en de rust en de ruimte waardeer? Misschien omdat ik er nu langer ben gebleven dan gepland? Er bestaat een theorie van Zajonc (1968), de ‘mere exposure’ theorie, die inhoudt dat hoe vaker je in aanraking komt met dingen, des te groter de neiging om iets leuk te vinden of te kunnen waarderen. Met andere woorden, hoe vaker de prikkel, des te leuker we het vinden. De bekendheid of vertrouwdheid kweekt eerder smaak en voorkeur dan minachting.  Die prikkel waarover ik het had kan vanalles zijn, bijvoorbeeld een persoon, een product, voedsel of een plaats. Dit kan zelfs een vervelende prikkel zijn, zoals je wel eens hoort bij gevangenen – ze missen de gevangenis.

We kiezen ook vaak voor het bekende in plaats van voor het onbekende. Hier komt ook het gezegde ‘bang voor het onbekende’ vandaan.

En als afsluiting wil ik nog opmerken: ook al kijken wij Zeeuwen graag even de kat uit de boom, dat betekent niet dat we minder gezellig zijn. Ja toch?

”Elke prijsuitreiking begint met goed nieuws” begon de juryvoorzitter terwijl ze over haar pikante brilletje de mensen in de kleine zaal doordringend aankeek. “Maar om origineel te zijn doen we het vandaag anders. We beginnen vanavond met het slechte nieuws”.  

De in een witgoudsatijnen pak gehesen presentator – of met andere woorden de ‘ingehuurde-aan-elkaar-praat-om-het-nog-enigszins-leuk-te-maken-jongen’ – die constant pakkende grappen probeerde te maken, wist zelfs even niks te zeggen. “Het slechte nieuws is drieledig, te beginnen met het niveau van de inzendingen.” ging ze zonder blikken of blozen verder. Ik keek om me heen, mijn buurjongen keek geamuseerd naar het kittige vrouwtje op het podium. “Het niveau was ronduit slecht. De ingezonden poëzie kwam niet verder dan vervormde sinterklaasgedichten, en ik advieseer de dichters dan ook om eens échte poëzie te gaan lezen, Remco Campert bijvoorbeeld. Verder was de proza niet te behappen; net een droge aardappel waar niet door heen te komen is en die in je keel blijft hangen. Of zoals een te grote taaie hap biefstuk waar je maar op blijft kauwen totdat het helemaal niet meer te eten is.”

Na deze ferme woorden steeg het geroezemoes op om me heen. Maar het verstomde al snel, toen de dame in een zwartsatijnen bloesje, dat bij haar borsten ergerlijk te strak stond, haar relaas voortzette. “En dan nog niet te spreken over de taalfouten. Zorg de volgende keer dat je inzending in foutloos Nederlands is geschreven, dat scheelt ons weer wat moeite om jullie gepruts te ontcijferen.” vervolgde ze haar ‘bad-news-bulletin’. “Verder wil ik jullie het advies geven om niet al die verhalen zo aan te dikken,” Blijkbaar was ze aan deel twee toegekomen. “Misschien is het hier in de uithoek van Nederland nog spannend,” ging ze onverstoord verder, “maar van een pistool meer of minder worden we echt niet warmer of kouder; de helft van de jury komt uit Rotterdam.” Mijn buurman keek al een stuk minder vermaakt. Hij had waarschijnlijk ook iets geschreven waar pistolen en misdadigers in voorkwamen. “De kunst van het schrijven is te kunnen schrappen.” Ik zuchtte, hoelang ging dit nog duren? Ze was ondertussen aan haar derde punt toegekomen, het einde naderde, gelukkig… “Het thema van de inzendingen leek dit jaar ‘zelfmoord’ te zijn. Jongens, kom op, overkom die puberale neigingen, we weten dat de puberteit vreselijk en ondragelijk is, maar wij hebben het ook overleefd en kijk eens hoe goed we terecht zijn gekomen!” zei ze, terwijl ze triomfantelijk de zaal inkeek. “Schrijf weer eens iets origineels, zelfmoord is zooo passé.”

Voor mij zaten 3 meisjes, zo rond de leeftijd van 16 jaar. Bij een van de meisjes zag ik de tranen blinken in haar hazelnootbruine ogen, wat versterkt werd door het licht dat vanaf de bühne de zaal in scheen. Haar vriendinnen hadden het ook gezien. Meteen werd er van beide kanten een arm om het meisje heen geslagen. Ik keek weer naar mijn buurman, je zag hem denken ‘waarom ben ik hier in godsnaam naar toe gekomen?’. Die gedachte deelden we dan. Het voelde alsof ik net een klap in mijn gezicht had gehad. Ik was met stomheid geslagen. En dan had ik nog voor die klap gekozen als ik de keuze had gehad. De deelnemers, inclusief mijzelf, werden bruut op hun hart getrapt. Zo’n zelfgeschreven stukje proza of poëzie is toch iets van jezelf. Je geeft jezelf bloot of het nu een waargebeurd verhaal is of niet. Natuurlijk, cynisme is het helemaal tegenwoordig, dat is zooo trendy. Mensen moeten maar tegen een stootje kunnen, alles moet maar ongegeneerd en ongecensureerd gezegd kunnen worden. Proza moet rauw zijn. Rauw in de zin van: ‘ze greep ruw het vlees van haar kleine ronde borsten, terwijl ze sidderde van genot en haar bevende onderbuik om zaad vroeg’ en dit dan geschreven door een 17-jarige puber. Dit is origineel, rauw, en zakelijk. Dit is wat ze hadden willen hebben. Maar nee, in zo’n verafgelegen, onontwikkeld gebied kennen ze dit nog niet. Dit heeft de rauwheid van een net geneukte hoer, de snelheid van voorbijrazend verkeer, het vernieuwende van de stad en de zakelijkheid van de daar gevestigde multinationals. En mij bezorgt het kotsneigingen.

Nederland is weer in de ban van voetbal. In de ban van het Europees Kampioenschap. In de ban van Oranje. O-ve-ral Oranje. Om ‘gek’ van te worden! In de winkels, op tv, op m’n werk, op de weg, in cafés. Alle computers op het werk zijn versierd met Welpies (slimme zet weer van de AH!), onze vensterbank thuis staat vol met Welpies. De voetbalgekte is weer volledig toegeslagen. Zelfs ons huis is met de Oranjekoorts besmet, waar er in het gezin welgeteld 0 (geen enkele dus) voetbalfan te vinden is. Althans.. geen échte voetbalfan! Wel genoeg Oranjefans! Dat wel!

Gelukkig gaat het goed met Nederland. Alle wedstrijden in de poule gewonnen, dat is niet mis! Toch ben ik denk ik de enige die een beetje bang is dat het té goed gaat met Nederland.

Uiteraard willen we allemaal dat Nederland de finale haalt. Toch hoop ik stiekem dat er een ploeg  sterker blijkt dan Nederland, het liefst in de halve finale. Als Nederland de finale haalt zit ik namelijk niet naast vriendlief op de bank voetbal te kijken. Als Nederland de finale haalt zit ik alleen in het vliegtuig naar Californië en zit vriendlief thuis voor de tv.

Het is natuurlijk niet zo goed gepland. En je zou zeggen: een echte voetbalfan had daar, ook in januari, rekening mee gehouden. Maar in ons enthousiasme hebben we daar geen seconde bij stil gestaan. Ik sowieso al niet, want het interesseert me verder ook weinig – ik hoor de uitslag wel – maar vriendlief de voetbalfan ook niet! Oeps!

Sommige mensen reageerden met: je kan toch in Amerika kijken? Tja.. de herhaling misschien! We reizen, helaas, de 29e de hele dag. Wanneer we in San Francisco aankomen om 17.20, is hier de voetbalwedstrijd nog niet zo heel lang afgelopen (+9), laat staan het eventuele feest dat dan tot in de vroege uurtjes door zou gaan!

Gelukkig mogen we dit jaar trots zijn op Nederland, ons elftal en de supporters worden alom geprezen door de (internationale) media. Daar moet Rita Verdonk blij van worden: Trots op Nederland. Kunnen we eindelijk weer eens een beetje trots zijn op ons koude kikkerlandje, waar de zon (in ieder geval in Zeeland) het vertikt eens echt goed te gaan schijnen (zonder meteen die koude harde zeewind erbij, waardoor je alsnog liever binnen blijft en zeker niet eens lekker gaat fietsen!).

Voorlopig toch maar even genieten dus van die voetbalgekte! Voor je het weet is het over en zit je in Amerika – ook niet verkeerd!

Nog even voor degene die nog niet zijn besmet met de Oranjekoorts en de Welpieziekte – het Welpie Strijdlied:

Het EK is begonnen, de remmen gaan los.

Heel Holland oranje, van hier tot aan Den Bosch

We gaan Welpies plakken, heel Holland welpt mee.

Van Friesland tot Limburg, van heide tot zee.

 Alle Welpies helpen,

we plakken ons wild.

Geluk voor Oranje,

heel Holland slaat op tilt.

 Het feest is al gaande, we pakken die cup.

Oranje gaat winnen, het is onze club.

Dus Wenen we komen, we komen eraan.

Want niemand laat z’n Welpie toch in zijn hempie staan.

 Alle Welpies helpen,

we plakken ons wild.

Geluk voor Oranje,

heel Holland slaat op tilt.

Waarom is het zulk mooi weer wanneer ik 3 vakken moet leren voor dinsdag? Waarom is het zo mooi weer als ik het ontzettend druk heb in mijn laatste 3 weken op school? Waarom was het niet zulk mooi weer in april, toen ik het nog lang niet zo druk had als nu? En waarom hebben we geen fatsoenlijk grasveld meer?

Die laatste vraag heeft denk ik wat uitleg nodig. Twee jaar geleden, mei 2006 toen het ook zulk mooi weer was, lagen tientallen RA studenten in het gras te leren voor de laatste examens. Groepjes studenten gingen voetballen, barbecueën, of lekker in de zon liggen. Dat is er nu niet meer bij helaas. Althans, niet meer voor ons flatgebouw zoals twee jaar geleden. Het grasveld is omgetoverd tot een bouwput. Erg jammer.
Vorig jaar was het niet zo erg om te moeten leren in mei, mei was tenslotte een slechte maand. April was stukken beter en toen hadden we het nog niet zo druk. Ideaal.
Nu ik al wat over het verleden heb gezegd, en over het heden, moet ik toch ook even de toekomst aankaarten. Dit is mijn laatste week op RA en dan heb ik zomervakantie. Eind juni vliegen vriendlief en ik naar Amerika om daar 6 weken rond te toeren. Zo gaaf! Nog verder kijkend, zie ik mijn ‘graduation’ in zicht komen. Na de zomervakantie heb ik nog maar 15 weken te gaan op RA. Vijf-tien weken! Poeh! Dat is toch niks meer! In december, over ongeveer een half jaar, ben ik afgestudeerd en moet ik uit Zeeland weg. En dat terwijl ik net zo veel van Zeeland ben gaan houden de afgelopen jaren (zie ‘Thuis’). Volgend jaar mei zal ik niet meer op het grasveld liggen, ook niet op het kleine blokje dat er nog van over is. Waar zal ik zijn in mei? In Nederland? Nieuw-Zeeland? Argentinië? Ben ik op wereldreis? Ben ik gewoonweg in Zeeland? Werk ik of reis ik? Ik ben ontzettend benieuwd, ikzelf heb nog geen flauw idee. We gaan het zien!

Vandaag lag ik in ieder geval op mijn roze kleedje op het kleine stukje ononderhoude stukje gras voor het gebouw. Ik probeerde 3 vakken tegelijk te leren, maar dat was een niet zo succesvolle poging. Het is te mooi weer om je te concentreren op 3 vakken. Het is veel te mooi weer om te leren. Het is veel te mooi weer om ook maar iets voor school te doen. Het is te mooi weer om uberhaupt iets te doen. Lekker in het zonnetje liggen op een roze kleedje, dat is wat je moet doen met dit mooie weer. Het liefst in een zuurstokroze korte broek en ‘n zonnebril op je neus. Dat moet je doen! Het maakt het leven toch een stukje mooier, een knalroze korte broek…

Ja, de titel zegt het al: Ik heb een Latino aan m’n broek. “Alweer?” zullen ingewijde mensen zich afvragen, maar daar kan ik op antwoorden: “De vorige was maar half!”

De Latino in kwestie, tja, laten we hem ‘José’ noemen – uit alle Spaans klinkende namen, waarom dan die?!

José is een rasechte Panamanaan, althans, zo noem ik ‘m, het zal niet de officieel Nederlandse benaming zijn voor iemand uit Panama, maar het klinkt wel leuk. Deze jonge man heb ik in de winkel waar ik werk op de kop ergens in oktober getikt (kan dat kloppen, ingewijden?)  en blijkbaar is het me nog niet gelukt om hem van me af te schudden. Ik hoorde dat hij Spaans was, want in het Engels kwam z’n vraag er niet echt zuiver uit. Ik besloot hem te helpen. Het was een klein mannetje, weliswaar van mijn leeftijd, maar het was schattig hoe hij tussen de bontgekleurde naamsleutelhangers de naam van zijn zus of moeder zocht (volgens mij echt z’n moeder). Die hing er niet bij, helaas. Maar het was niet druk in de winkel, kon wel een beetje Spaanse oefening gebruiken met oog op tentamens dus ik dacht gebruik te maken van de situatie. We praatten wat, al was het met heel veel moeite: zijn Engels is gruwelijk en mijn Spaans is ook nog niet helemaal ontwikkeld (al heb ik het vermoeden dat mijn Spaans beter is dan zijn Engels). Maar we kwamen er wel uit verder. Hij zou die zondag erop weer terug komen in de winkel. Nou prima, waarom niet, in oktober verveel ik me toch de halve dag omdat het zo stilletjes is in Veere. Hij heeft die tweede zondag gewacht tot ik klaar was met werken en we hebben een ijsje gegeten op een bankje op het dijkje. Niks ergs aan. Hij wist ook meteen dat ik al 2 jaar een vriend had, dus ook dat zat wel goed. We hebben ’n keer afgesproken – wat nog helemaal niet zo makkelijk was in verband met zijn Engels en mijn Spaans – en zijn op die dag naar Middelburg naar mijn kamer gefietst. Ik wilde niet mee naar zijn appartement, althans, dat van z’n tante, terwijl er niemand thuis was, dat leek me helemaal niks; misschien iets te veel films gekeken? Achteraf ben ik er blij om, want we hebben hier gewoon lekker gegeten en ik heb een nieuw kaart spelletje geleerd, wat ik ondertussen ook al weer vergeten ben. Het was gewoon gezellig.

Hij bleef me bellen om nog een keer af te spreken, maar ik hield de boot af, want ik had tentamens en bijna vakantie, dus dan kan je dat beter even uitstellen. Opeens kreeg ik een mail: “I can see you now in your apartment.” Uhm.. En dat betekent? Ik was nog even bang dat hij me vanaf beneden kon zien zitten ofzo en dat hij dus voor m’n deur stond. Dat was gelukkig niet het geval. Hij wilde me nog zien voordat hij (halsoverkop – dacht toch echt dat het ‘halsoverDEkop’ was, maar ik heb ’t net opgezocht) weer naar Panama vertrok terwijl hij in eerste instantie nog 4 maanden gepland had. Helaas, volgende keer beter.

De eerstvolgende keer dat ik hem sprak was op MSN. Hij wilde foto’s van me zodat hij me zich weer kon herinneren. Dat vond ik onzin – niet echt een compliment als iemand je al vergeten is – dus dat heb ik niet gedaan. Ik vertrouwde hem dan ook voor geen cent.

Sindsdien had ik hem niet meer gesproken, tot gisteren. Gisterenavond was hij op MSN en ik ook sinds lange tijd (studie ontwijkend gedrag heet dat denk ik). Het eerste wat hij vroeg – in het Spaans – was of ik al getrouwd was. Ik dacht nog even dat het aan mijn Spaans lag, maar nee, hij vroeg het echt. Ik werd een beetje pissig, want ik vond het gewoon een lompe vraag. Dus in mijn beste Spaans probeerde ik er wat van te zeggen. Hij had door dat ik er niet echt van gediend was en toen wilde hij ‘no war anymore’, only ‘peace and love’, dus ik zei, voor de grap in een poging de stemming weer wat op te krikken: ‘no love’.

Dat vond hij niet zo leuk: ‘I would like that, love.’

Prima, ga lekker op zoek naar een Panamanaans vrouwtje. Maar hij had de moed nog niet opgegeven. Hij wilde terug naar Nederland komen. ‘Waarom?’ vroeg ik mij af. Dus ik vraag hem: ‘why?’.

Het antwoord was, ik voelde hem al aankomen: ‘to see you’ (eindelijk een grammaticaal correct antwoord).

Ik wist niet wat ik er mee aan moest, en vroeg: ‘why do you want to see me?’

Blijkbaar had hij daar geen goed antwoord op dus werd het: ‘Because it always questions because sometimes things do not have because’ (Dit is het niveau van zijn Engels dus constant, je kan er wel wat van maken, maar met zeer veel moeite en dit is nog niet het moeilijkste).

Ik begon een beetje nerveus te worden, dus vroeg ter bevestiging: ‘are you going to Holland?’.
’I think. Yes.’ Oh oh.. dat moeten we niet hebben. ‘You no want.’

Nee inderdaad, dat heb ik liever niet, hij had het wel in de gaten. Ik doe alsof ik het niet gezien heb (en dom ben) en vraag: ‘Do you want to come to Holland to see me?’
’Yes’

‘Why?’

‘I want to know better. Ok.’ – Hij wil me beter leren kennen, is dat niet lief?

‘You don’t have to come all the way to Holland for that.’

‘Why not?’ – Ja, daarom niet! Maar ja, ik moest er toch nog wat aardigs van zien te maken. Dit was wat ik bedacht (om 1 uur ’s nachts): ‘because that costs a lot of money.’

‘Yeah, but I like you and I don’t care.’ Poeh, die zin begreep ik in één keer. Nu moest ik toch serieus wat actie gaan ondernemen voordat meneertje Panama een ticket boekt en hier op de stoep staat. Dus ik zeg, misschien niet zo aardig, maar wel de waarheid: ‘Listen, I have a boyfriend and I will not see you when you are in Holland, I am busy.’

‘Really?’

‘Yeah, really.’

‘That hurts.’

Het einde van het verhaaltje is dat hij me ‘friend’ is gaan noemen en dat hij me foto’s van zijn land is gaan laten zien via de schermafbeelding in ons gespreksvenster, om me te paaien? Om me naar zijn mooie land te lokken?

‘I will show you a little fauna of my country ok.’
’Sure.’ Ik heb nog beleefd gereageerd, maar ben toen ook m’n bed in gedoken, het was toen alweer half 2 ’s nachts.

Toevallig was ik ook op MSN aan de praat geraakt met m’n ‘vorige’ Latino (die halve), en die vond het ook wel een beetje eng. Hij merkte wel op dat hij meer succes had, hij had m’n betovering weten te weerkaatsten, zoals hij dat zo leuk zei. Tja… Kan gebeuren. Of niet…

Naarmate ik langer in Zeeland woon, ga ik steeds meer van deze prachtige provincie houden. Zondag had ik het ultieme ‘Ik hou van Zeeland’ gevoel.

In mijn halfuurdurende pauze ben ik op het dijkje in Veere gaan liggen, met een geweldig uitzicht over het Veerse Meer. Ik lag lekker in het zonnetje te genieten van mijn broodje kaas. Een zacht briesje streek over mijn ontblote armen en gezicht. Bij het zien van de zeilbootjes, kreeg ik ongelofelijk veel zin om te gaan zeilen. Het leven kan niet beter zijn dat zittend op een zeilbootje, genietend van de vertrouwde ‘skyline’ van Veere

Stel nou dat ik in Brabant had gewoond, dan had ik wel het warme zonnetje gehad, maar dan had ik dat heerlijke windje moeten missen, het klotsende geluid van het water tegen de bootjes en het zachte gekrijs van de over het water vliegende meeuwen. Nee, dat allemaal wil ik echt voor geen goud missen! Hoe langer ik in Zeeland blijf, des te sterker het gevoel wordt dat ik hier toch niet weg wil.

Als ik met het zonnetje in mijn rug over de landweggetjes naar huis fiets, een tochtje van zo’n 20 minuten, en ik langs de vlakke velden rijd, bekruipt mij ook vaak het ‘Ik houd van Zeeland’ gevoel. Ik kan op zo’n moment ontzettend genieten van het oneindig lijkende uitzicht over het Zeeuwse land.

Ook vanaf mijn eenkamerappartementje op zeshoog, kan ik van het Zeeuwse landschap genieten. Vanaf hierboven kijk ik over Middelburg uit, ik kan Vrouwenpolder zien, Domburg, Vlissingen, de vuurtoren van Westkapelle, Gapinge, maar helaas Veere net niet. Daar staat dan wel weer het uitzicht over de duinen tegenover.

Gisteren zat ik om een uur of half zeven te genieten van het bijzondere stadje Veere, waar ik zo’n 18 jaar heb gewoond en nog steeds elk weekend te vinden ben. Ik zat op het randje van de Kaai, met m’n gezicht in het zonnetje, mijn benen bungelend boven het water. Er staan zoveel mooie pandjes aan de Kaai, er zijn zoveel leuke huisjes in Veere. Een bijzonder stadje, Veere, was mijn conclusie; mijn Veere, mijn thuis. Dat is nou precies het ultieme thuisgevoel.

Ik wil nog even afsluiten met het Zeeuws volkslied, met hand op de borst:

Geen dierder plek voor ons op aard,

Geen oord ter wereld meer ons waard,

Dan, waar beschermd door dijk en duin,

Ons toelacht veld en bosch en tuin;

Waar steeds d’aloude Eendracht woont,

En welvaart ’s landsmans werk bekroont,

waar klinkt des Leeuwen forsche stem;

‘Ik worstel moedig en ontzwem!’

Het land, dat fier zijn zonen prijst,

En ons met trots de namen wijst,

Van Bestevaer en Joost de Moor,

Die blinken zullen d’eeuwen door;

Waarvan in de historieblaên,

De Evertsen en Bankert staan,

Dat immerhoog in eere houdt,

den onverschrokken Naerebout.

Gij, Zeeland, zijt ons eigen land,

Wij dulden hier geen vreemde hand,

Die over ons regeeren zou,

Aan onze vrijheid zijn wij trouw.

Wij hebben slechts één enk’le keus:

‘Oranje en Zeeland!’ da’s de leus!

Zoo blijven wij met hart en mond,

Met lijf en ziel: goed Zeeuwsch goed rond.

Conclusie: ik denk dat ik nog maar een tijdje blijf!

Vandaag vier ik mijn twintigste koninginnedag, sinds ik op de wereld ben gekomen. Het is mijn ergste koninginnedag ooit, maar aan de andere kant wel de meest productieve.

Het begon al leuk: regen, regen, regen. Op zichzelf geen voorbode van een erge koninginnedag; zo’n koninginnedag heb ik al wel vaker gehad. Ik herinner me een foto van een klein Zeeuws meisje op een mooi versierd driewielertje. Een verregend kindje op een verregend fietsje. Het crêpepapier waarmee de fiets in de kleuren van de Nederlandse vlag opgefleurd was, was nu verlept. Het nare van crêpepapier is dat het ontzettend afgeeft als het nat wordt. Om een lang verhaal niet nog langer te maken: je kan je het plaatje wel inbeelden.

Vandaag zat een versierde fiets er niet in. Zelfs een feestje zat er niet in. Wel ben ik bij de kinderspelletjes in mijn oude vertrouwde stadje gaan kijken. Niet omdat die kinderen en zo vrolijk verregend bij liepen, nee, voor mijn eigen profijt. Ik moest namelijk enquetes afnemen over een brochure die in voor een vak gemaakt heb. En als je doelgroep ‘ouders en leerkrachten’ is, dan heb je in de meivakantie een probleem. Ik heb het per email proberen te doen, maar het animo was niet groot. Dus moest ik op pad, en koninginnedag leek me dan maar de beste optie. Ik heb vandaag speciaal nog een oranje vestje aangetrokken om niet helemaal uit de toon te vallen en ik zat al vóór 10 uur op m’n vrije dag op de fiets op weg naar Veere.

Het is een rare dag vandaag, wat weer betreft. Het weer springt heen en weer tussen ontzettend harde stortbuien, alsof er een bak water naar beneden wordt gestort, en een doorbrekend zonnetje, waarvoor ik m’n (oranje, jaja) zonnescherm nog voor naar beneden moet doen.

Als afsluiting van mijn zeer geslaagde koninginnedag heb ik, om toch nog in stijl af te sluiten, een heerlijk oranje pompoensoepje gemaakt, naar recept van een kookkunstige vriendin. Hup oranje! Leve de koningin! Hoera!

Vandaag, zondag, heb ik in mijn halfuurdurende pauze heerlijk geluncht op het terras van het Waepen van Veere met familie W. van Oranje-Nassau. Okee, niet letterlijk mét, ik moet het niet overdrijven.

Ik zat wel, eerlijk waar, op hetzelfde terras, tegenover het gezinnetje van Maxima en Willem-Alexander.
Het prinselijk paar vierde de kroonprins zijn verjaardag in huiselijke kring, aldus de RVD. Niet in Wassenaar zoals velen gedacht zullen hebben, maar in Veere, het mooiste stadje van Zeeland.
Het ging als een lopend vuurtje door Veere, zaterdag was het gezin aangekomen op het Oranjeplein (hoe toepasselijk) en hebben gelogeerd in het Hotel-Restaurant dat mijn opa is begonnen, wat mijn oom lang heeft gerund en wat neef nu heeft overgenomen. Wat een verrassing. Ze hadden geen idee! Maar wat een eer.
Ze sliepen in het nieuwe gedeelte, in het huis waar mijn oma een jaar geleden nog woonde. Ze sliepen in de nieuwe kamer met deuren naar het terras, waar mijn oma een paar jaar geleden nog van het zonnetje zat te genieten. In de achterkamer, zoals we het noemden, waar ik 10 jaar geleden nog speelde. Is dat geen gek idee?
Ze hebben gezellige fietstochtjes gemaakt met z’n vijven – de bewaking op een afstandje niet meegerekend. Ze hebben de route gefietst die ik vroeger wel eens met de hond liep. Prinsesje Amalia fietste op de fiets van mijn lieve achternichtje waar ik 3 jaar op heb gepast. Prinses Maxima fietste op de fiets van mijn nicht, waar ik vast ook nog op heb gefietst als ik met m’n ‘oppasnichtje’ naar de speeltuin ging.
Amalia en Alexia renden over het grasveldje op de Markt waar de prins ze over het prikkelhegje had getild, zoals mijn paps dat vroeger ook altijd deed. Ze speelden op het grasveldje waar ik ook altijd met mijn broertje en zusje heb gespeeld. En toen het feestje over was, begon de jongste van de twee te huilen omdat ze nog wilde spelen, zoals wij dat vroeger ongetwijfeld ook hebben gedaan.
Het was ondanks dit hoog bezoek zo rustig in Veere. Er zaten wellicht iets meer mensen op het terras dan gewoonlijk, maar ik heb niemand een foto zien maken of zien gillen. Dat moet toch wel heerlijk geweest zijn voor ze. Van m’n nicht hoorde ik dat ze samen lekker hadden gegeten toen de kinderen al op bed lagen, en ook dat kon in volle rust, aangezien er verder alleen toeristen in de zaak zaten, die het allemaal niet zo door hadden.
Even een lekker weekendje er tussen uit in Veere, het stadje waar moeder Beatrix al jaren Markiezin van is. Ze heeft het vast aanbevolen!

Sinds een paar weken help ik lesgeven aan eersteklassers. Extra Engels voor de betere leerlingen bij wie een 7 of hoger op hun rapport prijkt.

Op de CSW heb je tegenwoordig – ik word oud – zogeheten flexuren, die de leerlingen zelf mogen invullen met verschillende modules. Waaronder dus een extra Engels module van The Anglia Network, een non-profit organisatie die met verschillende scholen samenwerken om het Engels te stimuleren.
Bij mijn ‘interview’ (beter gezegd: mini-sollicitatie), stapte ik, nadat ik de meneer een hand gegeven had, zelfverzekerd het lokaal binnen. Maar ik zag het al snel… Mevrouw Kole. Ik liep rood aan en was even niet meer zo zeker over mijn Engels. Mijn oude lerares die ik geloof ik 3 jaar gehad heb, in ieder geval in mijn brugjaren, de eerste en de tweede. Als verlegen, stille brugpieper heb ik nooit, maar dan ook echt nooit, m’n mond open gedaan om iets in het Engels te zeggen. Dat vertikte ik wel echt een beetje. Ter illustratie: Ik heb verschillende Engelstalige aangetrouwde neven en ooms, maar ik heb pas voor het eerst écht Engels gepraat op m’n zeventiende toen ik ’n leuke Engelse jongen tegenkwam op een familiefeestje (en ik in de val was gelokt door m’n alleraardigste familieleden – anders gezegd: ik kon er niet onderuit).
Dus toen ik daar mijn oude lerares opeens tegen het lijf liep, schrok ik wel even, het zo diep mogelijk verborgen verlegen meisje van een jaar of 13 kwam weer even bovendrijven. Toch ging het goed, mevrouw Kole is gelukkig een schat van een mens (vond ik toen al), dus ik kon dat stille meisje snel weer diep weg stoppen.
Ik werd met de andere Roosevelt Academy studenten aangenomen om ‘teacher assistent’ te worden bij de Anglia Plus lessen op de CSW.

Met de kinderen is het gezellig, ze vertikken het alleen regelmatig, net als ik vroeger, om Engels te praten. Vooral bij mij, want ze hadden natuurlijk meteen door dat ik ook wel Nederlands versta. Die andere twee meiden zijn allebei buitenlands, dus die verstaan verder geen woord Nederlands, tja, dat is dan toch moeilijker.
Vandaag was het iets anders dan anders. We zouden op televisie komen. Een verslaggeefster van TV Walcheren zou langs komen om een stukje over de Engelse lessen te maken. Gelukkig waren de 3 meiden (inclusief ikzelf) op de hoogte gebracht van dit bezoek, zodat we nog enigszins ons best konden doen om er ‘camera-proof’ uit te zien. De kinderen wisten van niks. Het was dan ook grappig om de reacties te horen van de bruggers toen mevrouw Kole ze het spannende nieuws vertelde. Veel commotie.
Ik was de uitverkorene voor een gesprekje, ik ben tenslotte de enige van de 3 die ook nog Nederlands kan praten. Daar ging ik dan, bloednerveus. En vanavond zou ik dan op tv komen. Dus heb ik meteen mijn oma maar gesmst, zodat ze lekker haar kleindochter op tv kan bekijken, het wordt namelijk elk half uur herhaald tot morgenochtend.

Voordat ik het vanavond zelf had gezien – ik was het eigenlijk een beetje vergeten – had ik al 3 smsjes binnen van m’n mams (met complimenten), van m’n oma (erg trots) en van een vriendin (leuk joh!). Ik was natuurlijk razend benieuwd, want voor mijn gevoel had ik daar zitten stotteren.
Dat viel dus alles mee. Het was eigenlijk wel heel cool om mezelf daar zo te zien zitten en horen praten. onbekende stem, onbekende mimiek, maar ja.. Dat ben ik blijkbaar… Better accept it! Mijn stomste stukje (waar ik al zo van baalde) was er uitgeknipt en ik zat daar (zo leek het) heel natuurlijk te praten. En het kwam er zo luchtig uit. Jee.. Ik was verbaasd. En ook wel trots, gek genoeg. Ik realiseerde me dat ik toch veel geleerd moet hebben de afgelopen jaren, want wie was die vrouw die daar zat te praten? Waar was het meisje van vroeger? Niks meer van over.
 
Dag lief, verlegen meisje van 13; Hallo zelfbewuste, jonge vrouw… Ik heb afscheid genomen.