Zeker anderhalf jaar heb ik aan zitten hikken tegen het op mezelf wonen. Ik vond het niks hier in het tot-studentenflat-omgetoverde-bejaardenhuis. Ik vond de herrie van de bouw vreselijk – ik heb dan ook echt de volle drie jaar in een bouwomgeving gezeten. Maar je went er ook aan. En sinds een jaar of anderhalf jaar voel ik me op m’n plek. Eindelijk heb ik een eigen plek. En het bevalt me prima, zo op mezelf. Ik ben zelfs niet eens meer elk weekend naar huis gegaan terwijl ik daarvoor ook doordeweeks naar huis ging.
Elke keer als ik weer thuis kom in het weekend dan bedenk ik me hoe ik mijn kamer waardeer. En de afgelopen weken is de gedachte erbij gekomen dat ik over een paar weken, dagen weer terug thuis moet gaan wonen en dat ik mijn kamertje kwijt raak. Niet een heel prettige gedachte. Thuis moet ik weer fulltime meedraaien in een gezin en met 4 anderen samenleven. Dat zal wel weer even wennen worden.
Nu heb ik nog één week te gaan hier. Nog 7 dagen en dan moet ik deze kamer leeg ruimen. Toch wel een beetje met pijn in m’n hart. En er zullen ook nog wel wat traantjes vallen ben ik bang.
0 Reacties tot “Dag kamertje”