Ja, de titel zegt het al: Ik heb een Latino aan m’n broek. “Alweer?” zullen ingewijde mensen zich afvragen, maar daar kan ik op antwoorden: “De vorige was maar half!”
De Latino in kwestie, tja, laten we hem ‘José’ noemen – uit alle Spaans klinkende namen, waarom dan die?!
José is een rasechte Panamanaan, althans, zo noem ik ‘m, het zal niet de officieel Nederlandse benaming zijn voor iemand uit Panama, maar het klinkt wel leuk. Deze jonge man heb ik in de winkel waar ik werk op de kop ergens in oktober getikt (kan dat kloppen, ingewijden?) en blijkbaar is het me nog niet gelukt om hem van me af te schudden. Ik hoorde dat hij Spaans was, want in het Engels kwam z’n vraag er niet echt zuiver uit. Ik besloot hem te helpen. Het was een klein mannetje, weliswaar van mijn leeftijd, maar het was schattig hoe hij tussen de bontgekleurde naamsleutelhangers de naam van zijn zus of moeder zocht (volgens mij echt z’n moeder). Die hing er niet bij, helaas. Maar het was niet druk in de winkel, kon wel een beetje Spaanse oefening gebruiken met oog op tentamens dus ik dacht gebruik te maken van de situatie. We praatten wat, al was het met heel veel moeite: zijn Engels is gruwelijk en mijn Spaans is ook nog niet helemaal ontwikkeld (al heb ik het vermoeden dat mijn Spaans beter is dan zijn Engels). Maar we kwamen er wel uit verder. Hij zou die zondag erop weer terug komen in de winkel. Nou prima, waarom niet, in oktober verveel ik me toch de halve dag omdat het zo stilletjes is in Veere. Hij heeft die tweede zondag gewacht tot ik klaar was met werken en we hebben een ijsje gegeten op een bankje op het dijkje. Niks ergs aan. Hij wist ook meteen dat ik al 2 jaar een vriend had, dus ook dat zat wel goed. We hebben ’n keer afgesproken – wat nog helemaal niet zo makkelijk was in verband met zijn Engels en mijn Spaans – en zijn op die dag naar Middelburg naar mijn kamer gefietst. Ik wilde niet mee naar zijn appartement, althans, dat van z’n tante, terwijl er niemand thuis was, dat leek me helemaal niks; misschien iets te veel films gekeken? Achteraf ben ik er blij om, want we hebben hier gewoon lekker gegeten en ik heb een nieuw kaart spelletje geleerd, wat ik ondertussen ook al weer vergeten ben. Het was gewoon gezellig.
Hij bleef me bellen om nog een keer af te spreken, maar ik hield de boot af, want ik had tentamens en bijna vakantie, dus dan kan je dat beter even uitstellen. Opeens kreeg ik een mail: “I can see you now in your apartment.” Uhm.. En dat betekent? Ik was nog even bang dat hij me vanaf beneden kon zien zitten ofzo en dat hij dus voor m’n deur stond. Dat was gelukkig niet het geval. Hij wilde me nog zien voordat hij (halsoverkop – dacht toch echt dat het ‘halsoverDEkop’ was, maar ik heb ’t net opgezocht) weer naar Panama vertrok terwijl hij in eerste instantie nog 4 maanden gepland had. Helaas, volgende keer beter.
De eerstvolgende keer dat ik hem sprak was op MSN. Hij wilde foto’s van me zodat hij me zich weer kon herinneren. Dat vond ik onzin – niet echt een compliment als iemand je al vergeten is – dus dat heb ik niet gedaan. Ik vertrouwde hem dan ook voor geen cent.
Sindsdien had ik hem niet meer gesproken, tot gisteren. Gisterenavond was hij op MSN en ik ook sinds lange tijd (studie ontwijkend gedrag heet dat denk ik). Het eerste wat hij vroeg – in het Spaans – was of ik al getrouwd was. Ik dacht nog even dat het aan mijn Spaans lag, maar nee, hij vroeg het echt. Ik werd een beetje pissig, want ik vond het gewoon een lompe vraag. Dus in mijn beste Spaans probeerde ik er wat van te zeggen. Hij had door dat ik er niet echt van gediend was en toen wilde hij ‘no war anymore’, only ‘peace and love’, dus ik zei, voor de grap in een poging de stemming weer wat op te krikken: ‘no love’.
Dat vond hij niet zo leuk: ‘I would like that, love.’
Prima, ga lekker op zoek naar een Panamanaans vrouwtje. Maar hij had de moed nog niet opgegeven. Hij wilde terug naar Nederland komen. ‘Waarom?’ vroeg ik mij af. Dus ik vraag hem: ‘why?’.
Het antwoord was, ik voelde hem al aankomen: ‘to see you’ (eindelijk een grammaticaal correct antwoord).
Ik wist niet wat ik er mee aan moest, en vroeg: ‘why do you want to see me?’
Blijkbaar had hij daar geen goed antwoord op dus werd het: ‘Because it always questions because sometimes things do not have because’ (Dit is het niveau van zijn Engels dus constant, je kan er wel wat van maken, maar met zeer veel moeite en dit is nog niet het moeilijkste).
Ik begon een beetje nerveus te worden, dus vroeg ter bevestiging: ‘are you going to Holland?’.
’I think. Yes.’ Oh oh.. dat moeten we niet hebben. ‘You no want.’
Nee inderdaad, dat heb ik liever niet, hij had het wel in de gaten. Ik doe alsof ik het niet gezien heb (en dom ben) en vraag: ‘Do you want to come to Holland to see me?’
’Yes’
‘Why?’
‘I want to know better. Ok.’ – Hij wil me beter leren kennen, is dat niet lief?
‘You don’t have to come all the way to Holland for that.’
‘Why not?’ – Ja, daarom niet! Maar ja, ik moest er toch nog wat aardigs van zien te maken. Dit was wat ik bedacht (om 1 uur ’s nachts): ‘because that costs a lot of money.’
‘Yeah, but I like you and I don’t care.’ Poeh, die zin begreep ik in één keer. Nu moest ik toch serieus wat actie gaan ondernemen voordat meneertje Panama een ticket boekt en hier op de stoep staat. Dus ik zeg, misschien niet zo aardig, maar wel de waarheid: ‘Listen, I have a boyfriend and I will not see you when you are in Holland, I am busy.’
‘Really?’
‘Yeah, really.’
‘That hurts.’
Het einde van het verhaaltje is dat hij me ‘friend’ is gaan noemen en dat hij me foto’s van zijn land is gaan laten zien via de schermafbeelding in ons gespreksvenster, om me te paaien? Om me naar zijn mooie land te lokken?
‘I will show you a little fauna of my country ok.’
’Sure.’ Ik heb nog beleefd gereageerd, maar ben toen ook m’n bed in gedoken, het was toen alweer half 2 ’s nachts.
Toevallig was ik ook op MSN aan de praat geraakt met m’n ‘vorige’ Latino (die halve), en die vond het ook wel een beetje eng. Hij merkte wel op dat hij meer succes had, hij had m’n betovering weten te weerkaatsten, zoals hij dat zo leuk zei. Tja… Kan gebeuren. Of niet…
0 Reacties tot “Latino aan je broek”