Thuis

Naarmate ik langer in Zeeland woon, ga ik steeds meer van deze prachtige provincie houden. Zondag had ik het ultieme ‘Ik hou van Zeeland’ gevoel.

In mijn halfuurdurende pauze ben ik op het dijkje in Veere gaan liggen, met een geweldig uitzicht over het Veerse Meer. Ik lag lekker in het zonnetje te genieten van mijn broodje kaas. Een zacht briesje streek over mijn ontblote armen en gezicht. Bij het zien van de zeilbootjes, kreeg ik ongelofelijk veel zin om te gaan zeilen. Het leven kan niet beter zijn dat zittend op een zeilbootje, genietend van de vertrouwde ‘skyline’ van Veere

Stel nou dat ik in Brabant had gewoond, dan had ik wel het warme zonnetje gehad, maar dan had ik dat heerlijke windje moeten missen, het klotsende geluid van het water tegen de bootjes en het zachte gekrijs van de over het water vliegende meeuwen. Nee, dat allemaal wil ik echt voor geen goud missen! Hoe langer ik in Zeeland blijf, des te sterker het gevoel wordt dat ik hier toch niet weg wil.

Als ik met het zonnetje in mijn rug over de landweggetjes naar huis fiets, een tochtje van zo’n 20 minuten, en ik langs de vlakke velden rijd, bekruipt mij ook vaak het ‘Ik houd van Zeeland’ gevoel. Ik kan op zo’n moment ontzettend genieten van het oneindig lijkende uitzicht over het Zeeuwse land.

Ook vanaf mijn eenkamerappartementje op zeshoog, kan ik van het Zeeuwse landschap genieten. Vanaf hierboven kijk ik over Middelburg uit, ik kan Vrouwenpolder zien, Domburg, Vlissingen, de vuurtoren van Westkapelle, Gapinge, maar helaas Veere net niet. Daar staat dan wel weer het uitzicht over de duinen tegenover.

Gisteren zat ik om een uur of half zeven te genieten van het bijzondere stadje Veere, waar ik zo’n 18 jaar heb gewoond en nog steeds elk weekend te vinden ben. Ik zat op het randje van de Kaai, met m’n gezicht in het zonnetje, mijn benen bungelend boven het water. Er staan zoveel mooie pandjes aan de Kaai, er zijn zoveel leuke huisjes in Veere. Een bijzonder stadje, Veere, was mijn conclusie; mijn Veere, mijn thuis. Dat is nou precies het ultieme thuisgevoel.

 

Ik wil nog even afsluiten met het Zeeuws volkslied, met hand op de borst:

Geen dierder plek voor ons op aard,

Geen oord ter wereld meer ons waard,

Dan, waar beschermd door dijk en duin,

Ons toelacht veld en bosch en tuin;

Waar steeds d’aloude Eendracht woont,

En welvaart ’s landsmans werk bekroont,

waar klinkt des Leeuwen forsche stem;

‘Ik worstel moedig en ontzwem!’

Het land, dat fier zijn zonen prijst,

En ons met trots de namen wijst,

Van Bestevaer en Joost de Moor,

Die blinken zullen d’eeuwen door;

Waarvan in de historieblaên,

De Evertsen en Bankert staan,

Dat immerhoog in eere houdt,

den onverschrokken Naerebout.

Gij, Zeeland, zijt ons eigen land,

Wij dulden hier geen vreemde hand,

Die over ons regeeren zou,

Aan onze vrijheid zijn wij trouw.

Wij hebben slechts één enk’le keus:

‘Oranje en Zeeland!’ da’s de leus!

Zoo blijven wij met hart en mond,

Met lijf en ziel: goed Zeeuwsch goed rond.

 

Conclusie: ik denk dat ik nog maar een tijdje blijf!