Afscheid

Sinds een paar weken help ik lesgeven aan eersteklassers. Extra Engels voor de betere leerlingen bij wie een 7 of hoger op hun rapport prijkt.

Op de CSW heb je tegenwoordig – ik word oud – zogeheten flexuren, die de leerlingen zelf mogen invullen met verschillende modules. Waaronder dus een extra Engels module van The Anglia Network, een non-profit organisatie die met verschillende scholen samenwerken om het Engels te stimuleren.
Bij mijn ‘interview’ (beter gezegd: mini-sollicitatie), stapte ik, nadat ik de meneer een hand gegeven had, zelfverzekerd het lokaal binnen. Maar ik zag het al snel… Mevrouw Kole. Ik liep rood aan en was even niet meer zo zeker over mijn Engels. Mijn oude lerares die ik geloof ik 3 jaar gehad heb, in ieder geval in mijn brugjaren, de eerste en de tweede. Als verlegen, stille brugpieper heb ik nooit, maar dan ook echt nooit, m’n mond open gedaan om iets in het Engels te zeggen. Dat vertikte ik wel echt een beetje. Ter illustratie: Ik heb verschillende Engelstalige aangetrouwde neven en ooms, maar ik heb pas voor het eerst écht Engels gepraat op m’n zeventiende toen ik ’n leuke Engelse jongen tegenkwam op een familiefeestje (en ik in de val was gelokt door m’n alleraardigste familieleden – anders gezegd: ik kon er niet onderuit).
Dus toen ik daar mijn oude lerares opeens tegen het lijf liep, schrok ik wel even, het zo diep mogelijk verborgen verlegen meisje van een jaar of 13 kwam weer even bovendrijven. Toch ging het goed, mevrouw Kole is gelukkig een schat van een mens (vond ik toen al), dus ik kon dat stille meisje snel weer diep weg stoppen.
Ik werd met de andere Roosevelt Academy studenten aangenomen om ‘teacher assistent’ te worden bij de Anglia Plus lessen op de CSW.

Met de kinderen is het gezellig, ze vertikken het alleen regelmatig, net als ik vroeger, om Engels te praten. Vooral bij mij, want ze hadden natuurlijk meteen door dat ik ook wel Nederlands versta. Die andere twee meiden zijn allebei buitenlands, dus die verstaan verder geen woord Nederlands, tja, dat is dan toch moeilijker.
Vandaag was het iets anders dan anders. We zouden op televisie komen. Een verslaggeefster van TV Walcheren zou langs komen om een stukje over de Engelse lessen te maken. Gelukkig waren de 3 meiden (inclusief ikzelf) op de hoogte gebracht van dit bezoek, zodat we nog enigszins ons best konden doen om er ‘camera-proof’ uit te zien. De kinderen wisten van niks. Het was dan ook grappig om de reacties te horen van de bruggers toen mevrouw Kole ze het spannende nieuws vertelde. Veel commotie.
Ik was de uitverkorene voor een gesprekje, ik ben tenslotte de enige van de 3 die ook nog Nederlands kan praten. Daar ging ik dan, bloednerveus. En vanavond zou ik dan op tv komen. Dus heb ik meteen mijn oma maar gesmst, zodat ze lekker haar kleindochter op tv kan bekijken, het wordt namelijk elk half uur herhaald tot morgenochtend.

Voordat ik het vanavond zelf had gezien – ik was het eigenlijk een beetje vergeten – had ik al 3 smsjes binnen van m’n mams (met complimenten), van m’n oma (erg trots) en van een vriendin (leuk joh!). Ik was natuurlijk razend benieuwd, want voor mijn gevoel had ik daar zitten stotteren.
Dat viel dus alles mee. Het was eigenlijk wel heel cool om mezelf daar zo te zien zitten en horen praten. onbekende stem, onbekende mimiek, maar ja.. Dat ben ik blijkbaar… Better accept it! Mijn stomste stukje (waar ik al zo van baalde) was er uitgeknipt en ik zat daar (zo leek het) heel natuurlijk te praten. En het kwam er zo luchtig uit. Jee.. Ik was verbaasd. En ook wel trots, gek genoeg. Ik realiseerde me dat ik toch veel geleerd moet hebben de afgelopen jaren, want wie was die vrouw die daar zat te praten? Waar was het meisje van vroeger? Niks meer van over.
 
Dag lief, verlegen meisje van 13; Hallo zelfbewuste, jonge vrouw… Ik heb afscheid genomen.