Mannen, het zijn een stel kleine kinderen eigenlijk. Kinderen moet je altijd vragen: “Moet je nog plassen voordat we weg gaan? Je kunt straks niet meer gaan plassen hoor, dan zijn we in de stad.” Het antwoord luidt meestal: “Nee mam, ik hoef niet.” En dan begint het gedonder zodra je in de stad bent. “Mam, ik moet plassen.”
En vervolgens moet je weer in elke winkel gaan vragen of ze misschien een toilet hebben. Natuurlijk hebben ze een toilet, maar heel maf krijg je altijd het antwoord: “Nee, sorry (…)” Dubieus. Ik heb altijd de neiging te vragen: “Waar plassen jullie dan? In de bosjes?” Maar goed, ik snap het wel… je kunt niet elke dag 20 kinderen laten plassen. Ze leren het maar ophouden. Jong geleerd, oud gedaan zou je zeggen. Maar dat is helaas niet het geval.
Gisterenmiddag fietste ik lekker in ’t zonnetje vanuit Vlissingen naar huis over het Jaagpad. Op het fietspad stond een fietser stil, vlak naast de berm, naar z’n medefietser te koekeloeren, terwijl ze hun gesprek vervolgeden. De man in de berm, een jaar of 35 moet hij geweest zijn, stond onder het genot van een praatje z’n ‘dinges’ uit z’n broek te hijsen om z’n blaas eens lekker tegen de boom te legen. Daar kan ik me zo aan ergeren. Ik heb ook altijd de neiging iets te roepen, maar ik weet me gelukkig wel in te houden, je weet maar nooit.
Ik vond een paar weken geleden een foto van vriendlief, tijdens een avondje uitgaan, terwijl hij zijn ‘dinges’ terug in z’n broek aan het stoppen was. En een vriend was nog bezig z’n blaas te legen. Ik sprak mijn afkeer uit: “Je plast toch niet zomaar overal, je bent toch geen hondje?” Als reactie kreeg ik te horen dat ik wellicht jaloers was. Het is niet dat ik jaloers ben of onhebbelijk. Met andere woorden is het dus niet zo dat ik het niet kan hebben, maar ik vind het ronduit onbeschoft. Dus toen ik dat zei kreeg ik deze reactie: “Ja, maar ik moet nodig, ik kan ’t niet meer ophouden…” Sorry?! Juist dat zinnetje stuit me nog het meest tegen de borst. Vrouwen moeten het toch ook gewoon ophouden tot thuis of in ieder geval tot er ergens een toilet opduikt. (En maar bier blijven zuipen tot ze er bij neervallen.. Vind je ’t het gek dat ze zo nodig moeten? Want nee, even nadenken voordat je naar huis gaat zit er vaak niet meer bij na die vele biertjes.)
Ik vraag me altijd af wat het is. Dat plasgedrag… Waarom moeten mannen altijd tegen alles aan plassen? Zou er een psychologische of evolutionaire reden achter zitten? Zou het zijn om hun territorium af te bakenen? Onbewust dierlijk gedrag? Ik weet het niet. Misschien moet ik er eens onderzoek naar gaan doen. Toch blijft de afkeer tegen wildplassende mannen bestaan, want welke verklaring er ook voor bestaat, het blijft onbeschoft. Boodschap aan alle mannen: leer je plas ophouden, zoals kinderen en vrouwen, en zelfs honden, dat ook moeten.
Ajoh, dat is gewoon: haantjesgedrag!
Niks meer en niks minder..
Carlijn, je moet een boek schrijven!
Kus, Mjel